^{مصطفی ساکت ماند و به تپه های دور در انتهای دامنه گسترده چشم دوخت . سپس گفت :}

^{ای دوستانم ، وای بر ملتی که صدایش بلند نشود ، مگر در تشییع جنازه ای .}

^{وای بر ملتی که شهوت را در رویا ناپسند پندارد و در بیداری تسلیم آن باشد .}

^{وای بر ملتی که سیاستمدارانش روباهانند ، و فیلسوفانش جادوگرانند و هنرش ، هنر اقتباس از دیگران و پیروی کور کورانه است .}

^{وای بر ملتی که حاکمش را با ساز و دهل پذیرد و با سر و صدا او را وداع گوید تا از دیگری با ساز و آواز استقبال کند .}

^{وای بر ملتی که حاکمانش پیرانی کر و لالند و دولتمردانش هنوز چون کودکان شیرخواره اند !}

^******

^{از کتاب : باغ پیامبر . نوشته ی جبران خلیل جبران . برگردان از : ماندانا اسکندری .}

                                                     ^{" آتش بس "                                                                  
 
به   سر  رسید   نبرد  سپاه ،   آتش بس               به روی کودک بی سرپناه ،  آتش بس}

^{نفیر   ضجه   و   زاریست   سهم   آدمها                 به   جان   مردم   بی گناه ،  آتش بس
 
ز هر کرانه و سو بوی خون رسد به مشام               به  مادران  فرو خورده آه  ،     آتش بس
 
به مهد عشق و محبت ،  دیار  لطف و صفا              به سرزمین گل و مهر و  ماه ، آتش بس}

^{بس است کشتن و در خون کشیدن  انسان            بگو به دشمن  افزونه خواه  ،  آتش بس}

^{به   شکر  ایزد   عدل   و  امید   و      آزادی             سپیده شد  شب تار و سیاه ، آتش بس}

^{کاش می شد ...}

 ^{اما  ،  افسوس که بهانه ها را پایانی نیست !} 

فرو ریزید ای اشک های سوزان . با آرامش همیشگی خود فرو ریزید و در این ریزش لحظه ای درنگ مکنید .زمانی خانه ی شما دلی پرشور و سینه ای پر هیجان بود . افسوس که اکنون مسکنتان به جز گونه ای زرد و چهره ای پژمرده نیست .

هنگامی گه رشته استوار محبت چون تار سستی در هم می گسلد و بندی که آخرین پیوند او با روی زمین است پاره می شود ،

زمانی که انبوه مصائب روح ما را از هر سو در می گیرد و پنجه زورمند غم گلویمان را می فشارد ،

وقتی که در آسمان ظلمانی آینده ، کمترین نور امیدی نمی درخشد و در جام عمر بجز شرنگ جانگزا فرو نمی ریزد ،

ای خداوند ! در آن وقت است که نام پر جلال تو در خاموشی دل من طنین می افکند و دست توانای تو با قدرت بی پایان خویش بار کمر شکنی را که بر پشت من جای دارد بر می دارد .

****

از کتاب : " نغمه های شاعرانه " نوشته ی : آلفونس دو لامارتین . ترجمه ی : شجاع الدین شفا

^{امروز می خوام یه برنامه ی تلوزیونی رو بهتون معرفی کنم ( البته اگر هم رشته هستید )
برنامه ای که خودم برای اولین بار ، دیشب حدود ساعت یک، در حالی بی هدف شبکه های تلوزیون رو عوض می کردم باهاش آشنا شدم .
"چکاوک" که از شبکه تهران در حال پخش است.
موضوع برنامه بررسی شیوه های مختلف ترجمه ی متون ادبی و مشکلات و ویژگی های ناشران این اثر ها در ایران و مقایسش با کشور های دیگه بود . ( نگاه به اسم غلط اندازش نکنید . محتوای خیلی ساده و سلیسی داشت ) .
نمی دونم قسمت چندم برنامه بود و اینکه آیا قسمت های بعدی هم بر همین منوال شیرین و پر محتوا خواهند بود یا نه .
ولی به هر حال برنامه ی جالبی بود . اگر به مباحثی از این دست علاقه دارید پیشنهاد می کنم قسمت بعدیش رو از دست ندید .
پشیمون نخواهید شد !}