می تونستم برای تمام حرف های نگفتم یه قالب مناسب از کلمات بسازم.

دلم می خواست،

          هر وقت اراده می کردم می تونستم یه غزل ناب بیارم روی کاغذ.

دلم می خواست،

          یکی بود که هم می تونست حرف های نگفتم رو بشنوه و هم غزل های نسرودم رو از بر بخونه!

                                     شاید اون روز شاعر نامداری می شدم!

******

پ ن: "شاعر! دلت به راه بیاویز و از غزل

طاقی بزن خجسته که دلخواه می رسد!"