"This short poem is written out of nationalistic passion for dear IRAN "
by S. Afshar

Persian Gulf

The Persian Gulf is always Persian Gulf

The true consciences know, that's enough

Though animosity over its name is rough

The brilliant civilization glints like ruff

All the gruff mischief is nothing but huff

No worry, surely their bluff puts us in luff

...صبح بخیر آسمان عزیز!
ای رشته های معطر و دلچسب نسیم
که یآس را می زدایید
از این دنیا که آدمیان
مختصر شناخته اندش
در جلوه های که دیده اند فقط
و همچنان به خطا رفته اند
با دیدگانی این چنین مشغول خویشتن!

"برایان پَتِن"

*****
پ ن: صبح بخیر دوست عزیز، که مختصر شناخته اند تو را...!

آنه، تکرار غریبانه ی روزهایت چگونه گذشت،
وقتی که روشنی چشم هایت در پشت پرده های مه آلود اندوه پنهان بود؟
با من بگو از لحظه لحظه های مبهم کودکی ات،
از تنهایی معصومانه دست هایت.
آیا می دانی که در هجوم درد ها و غم هایت و در گیر و دار ملال آور دوران زندگیت، حقیقت زلالی دریاچه ی نقره ای نهفته بود؟

آنه... اکنون آمده ام تا دست هایت را به پنجه ی طلایی خورشید درستی بسپاری و در آبی بیکران مهربانی ها به پرواز درآیی!
اینک آن شکفتن و سبز شدن در انتظار توست.
                                                                    در انتظار تو... !

******
پ ن: گاهی حس می کنم چقدر به "مونت گومری" بابت لحظه های پاکی که به دوران کودکیمون هدیه کرده مدیونیم!

چند شب پیش پیامی رو از یکی از دوستانم دریافت کردم که می گفت: "خوشبختی یعنی مطالعه ی یک رمان زیبا در یک شب سرد زمستانی!"
جالب اینکه دقیقا در همون لحظه از شب در حال مطالعه ی یک رمان زیبا از ادبیات افغانستان بودم. به ذهنم رسید بد نباشه بعد از این ایام امتحانات، دوستان دیگرم رو هم در این خوشبختی سهیم کنم!
رمان"بادبادک باز" نوشته ی "خالد حسینی".
نمی خوام در مورد این رمان فوق العاده عمیق و زیبا توضیح خاصی رو ثبت کنم. فقط پیشنهاد می کنم اگر تا به حال این داستان رو نخوندید حتما امتحانش کنید.
لحظات دلنشینی رو در خاطرتون ثبت خواهد کرد. لحظاتی که کمتر رمانی می تونه به این زیبایی خلقشون کنه!
اینکه در طی یک داستان نه چندان بلند بتونی مطالبی عمیق رو از ایمان، عشق، دوستی، خانواده، تاریخ، غرور، جنگ و ... بخونی تجربه ی شیرینی خواهد بود، نه؟!

در این روزهای دغدغه و درس
                        -مثل نکته ای ظریف و ملوس-
                                                     جاهای خالی را پر می کنی.

حالا فرقی نمی کند کجا باشم
                                چه بپوشم
                                            کتیرا بزنم یا نه،

وقتی می گویم "دوستت دارم"
                                   یعنی همیشه
                                          حتی ساعت های غیر اداری و
                                                                                   روزهای تعطیل!

*******

سروده: داود ملک زاده. از فصل نامه تخصصی شعر گوهران. شماره سیزدهم.

آنان را بگذار
که درجهان پر هیاهوی آتش بازی که برگزیده اند زندگی کنند.
               خدایا، دلم مشتاق ستارگان توست...!

****

خواب یکی ستاره می بینم
                   جزیره ای از نور
                               که در آن زاده خواهم شد
و در عمق آسودگی شتاب آلودش
              زندگیم کارهایش را به کمال می رساند
به کردار یکی شالیزار
                           در آفتاب پاییزی!

****

"ماه نو مرغان آواره"  سروده: رابیندرانات تاگور. ترجمه: ع پاشایی. انتشارات: روایت

*****
"مائده های زمینی". اثر:آندره ژید. برگردان: مهستی بحرینی. انتشارات نیلوفر.

طوطی برای اینکه بتونه راهی به باغچه ی با صفای حیاط پیدا کنه، خودش رو به مُردن زد.

بازرگان هم که مرد شریفی بود،

با احترام طوطی رو از قفس بیرون آورد و تو باغچه ی حیاط دفن کرد...!

^{بتاب مهتاب تابستان!}

              ^{بدرخش بر سبزه و بلوط و سرو}

                                              ^{امشب همه نقره اند، زیر باران تو!}

^{پسرکی ایتالیایی امشب نغمه ای برایت می فرستد از آکوردئونی}

^{پسر لهستانی با محبوبش بیرون رفته اند، ماه دیگر عروسی می کنند}

^{و امشب برایت بوسه می فرستند!}

^{پیرمردی خیره بر درخشش تو بر گیلاس حیات خلوت!}

^{ساعت ها می گویند باید بروم}

^{اینجا می مانم، زیر سایبان می نشینم}

             ^{و اندیشه های سپیدی را که می باری سر می کشم!}

^{بتاب مهتاب، بتاب!}

             ^{برقصان نقره ها را همچنان اینک، برقصان!}      

^**********

^{از مجموعه  "برای تو و ماه، نغمه سر دادم"}

^{سروده ی: کارل سندبرگ (ملقب به شاعر مردم امریکا)}

^{ترجمه احمد پوری، انتشارات مروارید.}

گاهی وقت ها تنها عاملی که باعث می شه انسان کتابی رو برای مطالعه انتخاب کنه، اعتبار نام نویسنده ی اون هست. وقتی با این دید کتابی رو انتخاب می کنی، مسلما پیشاپیش انتظاراتی رو هم داری که اگر کتاب نتونه اونها رو برآورده کنه حسابی می خوره تو ذوقت!

این دقیقا همون مشکلی بود که وقتی رمان ابله نوشته داستایوفسکی رو مطالعه کردم برام پیش اومد!

موضوع اصلی کتاب جالب به نظر می رسید. نقش اصلی داستان پرنس، جوانی است که به علت سادگی و بی تجربگی بیش از حدش، ابله خطاب می شه. در حالی که با پیش روی داستان حتی لحظاتی هم فرا می رسند که انسان به معصومیت و درک بالای این جوان غبطه می خوره و بیش از پیش پی به بلاهت و جهل انسان های به ظاهر متمدن امروزی می بره! و این پارادوکس ایجاد شده در واقع جالب ترین نکته ی کتاب به نظر میاد!

اما متاسفانه روند فوق العاده کند کتاب، توضیحات و سخنان پراکنده و گاهی سطحی نگری بیش از حد نویسنده انقدر توی چشم می زنه که مخاطب رو حسابی کلافه می کنه! تا جایی که حتی بعید نیست در بعضی بخش ها مجددا به جلد کتاب مراجعه کنید تا مطمئن بشید آیا این اثر واقعا نوشته داستایوفسکی هست یا نه!!!

ولی خوب، علی رغم تمام اینها، بخش های کوتاهی هم هستند که اونقدر عمیق و معنوی قلم خوردند که اسم نویسنده رو فریاد می زنند و تواناییش رو در نگارش به رخ خواننده می کشند. پیشنهاد می کنم حتی اگر قصد مطالعه کتاب رو ندارید، هرگز لذت خوندن این بخش های متاسفانه کوتاه رو از دست ندید.

صفحات ۳۷ تا ۳۹، ۹۸ تا ۱۰۷و فصل ششم از جلد اول کتاب که صفحات ۱۱۰ تا ۱۲۵ هستند. دو بخش اول شامل توصیفاتی فوق العاده از صحنه اعدام، و بخش آخر مربوط به زندگی آرام و بی آلایش پرنس در روستایی در سوئیس و رابطه عمیق انسانیش با دختری جوان به نام ماری و کودکان روستاست که هر چقدر از عمق و خلوصشون بگم کمه!

حتی اگر به جای هزار صفحه ی رمان، همین چند صفحه رو مطالعه کنید، به نظرم چیزی رو از دست ندادید!

گلی که امروز لبخند می زند،
                                                 فردا می پژمرد

آنچه را که آرزوی پایداریش را داریم
                                               جلوه ای می کند و می گذرد.

شادی جهان چیست؟

                   آذرخشی است که شب را استهزا می کند

                                                       و چون روشنایی زودگذر است!    

****
(شِلی پرسی بشی ۱۸۲۲ـ۱۷۹۲)

خودم را نگه می دارم روی همین لبه ی دشوار
                                                                    تا شاعر بمانم!

******

از مجموعه ی "حالا نام دیگری دارم"
سروده ی ساغر شفیعی

                                      که تنهایی ام را تا تولد شعری تازه قدم بزنم!
باران می آید.
می دانم تو خواهی خوابید و
              شیشه را بخار خواهد گرفت و
                            "دوستت دارم" را هم!
و صبح که بلند می شوی
                                  از هول مشق های نانوشته فراموشم خواهی کرد!
کاش فردا جمعه بود
                                     کاش می توانستم مشق هایت را بنویسم!

 *****

 از مجموعه  "سر در نمی آورم"  سروده علیرضا بازرگان.

 تصور کن یه اسب آبی کوچولو باشی، با یه بغل تنهایی!

بعد راه بیفتی و دنبال کسی بگردی که بتونی تنهایی هاتو باهاش قسمت کنی، یکی که بتونه پشت ندونسته هات حقیقت یک اسب آبی رو ببینه! یکی که با خودخواهی هاش فرصت یه آشنایی قشنگو ازت نگیره!

توی این مسیر به خیلی ها بر بخوری، یه عده اصلا تو رو نشناسن، یه عده تو رو بشناسن ولی از تنهایی هات بیزار باشن، یه عده بخوان شریک تنهاییت بشن ولی تو تنهاییت رو مقدس تر از اون بدونی که بخوای با اونها قسمتش کنی، یه عده هم که اصلا ندونن تنهایی یعنی چی!

خلاصه اون قدر بگردی و بگردی تا...

اگر اون قدر شجاع هستید که وارد مغازه ای بشید و یه کتاب قصه کودکان برای خودتون بخرید، پیشنهاد می کنم هرگز لذت خوندن کتاب "یکی پیدا می شه تنهایی مو باهاش قسمت کنم" به نویسندگی و تصویرگری نازیلا ناساری رو از دست ندید. یه کتاب فلسفی تخیلی که پر از حسای ناب و بکره!

 اینم بخشی از کتاب برای کسانی که می خوان بیشتر در موردش بدونند. در این بخش اسب آبی یادش افتاده که تنهاست و ماه هم بالای سر تنهاییست!

" اسب آبی داشت غصه های ته دلش رو می شمرد که یکی بهش سلام کرد.
اسب آبی با اندوه گفت: برو می خوام تنها باشم!
صدا قبول کرد و گفت: باشه، اما وقتی دلت خواست با یکی حرف بزنی من این بالام.
کمی بعد که اسب آبی دلش از سکوت چاه گرفته بود یه نگاه به بالا انداخت.
هیشکی نبود. ولی کمی بالاتر ماه تو آسمون داشت نگاهش می کرد.
اسب آبی به ماه گفت: توبودی؟!

ماه لبخند زد و گفت: آره، تو دلت گرفته؟!

اسب آبی گفت چی بگم برات؟...
و برای ماه از برکه گفت، از کرم خاکی، جغدی که اونو رنجوند و از تمساح...مرغ حواصیلی که می تونست براش یه دوست باشه اما باید می رفت. دو تا چشم جستجوگر ته این چاه. تنهاییش که بزرگتر شده...

اون وقت آه کشید. ماه بهش گفت: آروم باش و به من گوش بده... "

^{پسرک ها             
                       شوخی شوخی}

^{به قورباغه ها سنگ می پرانند  ،}

^{قورباغه ها           
                           جدی جدی}

^{می میرند !}

^**********

^{"اریش فرید " (۱۹۹۰-۱۹۲۱)}

^{*******
" نیما یوشیج  "}

^{این روزها مشغول مطالعه ی رمان " کلبه ی عمو تم " نوشته ی خانم " هریت بیچر استو " بودم . کلبه ی عمو تم مسلما یکی از بهترین رمانهاییست که تا به حال خوندم .}

^{گرچه اصل مطالعات آزاد من مربوط به رمانهای خارجی میشه اما معمولا چیزی از اونها در وبلاگ ثبت نمی کنم . شاید علت اختصاص این پست به یک رمان این بود که کلبه ی عمو تم برای من صرفا یک داستان نبود . انگار در طی رخداد ها با همه ی فراز و فرود ها همراه بودم و خودم رو جزئی از ماجرا می دیدم .}

^{برای این پست بخشی رو که با حال و هوای فعلی خودم هم سازگار تر بود انتخاب کردم . این بخش مربوط به صحنه ی عروج همیشگی تنها دختر " سن کلار " ، " اوانژلین " است .}

 ^{سن کلار از جا بر خواست و به اتاق اوا رسید و روی تخت کودک خم شد . اما چه دید که ناگهان دلش آرام گرفت ؟ چرا یک کلمه هم میان آنها رد و بدل نشد ؟}

 من خواب دیده ام که کسی می آید .

من خواب یک ستاره ی قرمز دیده ام

و پلک چشمم هی می پرد .

و کور شوم اگر دروغ بگویم !

کسی می آید ، کسی می آید

کسی دیگر ، کسی بهتر

کسی که مثل هیچ کس نیست

و مثل آن کسی است که باید باشد .

 " فروغ فرخ زاد "

بخوان قلب من ، امروز روز توست !

فردا می میری .

^{ستاره ها می درخشند و تو نمی بینی شان}

^{پرنده ها نغمه سر می دهند و تو نمی شنوی شان}

^{بخوان قلب من ، تا روزت سر نیامده !}

^{چون باد می گذرد روز !}

^*********

^{از کتاب : "از عشق و جدایی "  سروده ی : هرمان هسه .  ترجمه : علی عبداللهی .}

فرو ریزید ای اشک های سوزان . با آرامش همیشگی خود فرو ریزید و در این ریزش لحظه ای درنگ مکنید .زمانی خانه ی شما دلی پرشور و سینه ای پر هیجان بود . افسوس که اکنون مسکنتان به جز گونه ای زرد و چهره ای پژمرده نیست .

هنگامی گه رشته استوار محبت چون تار سستی در هم می گسلد و بندی که آخرین پیوند او با روی زمین است پاره می شود ،

زمانی که انبوه مصائب روح ما را از هر سو در می گیرد و پنجه زورمند غم گلویمان را می فشارد ،

وقتی که در آسمان ظلمانی آینده ، کمترین نور امیدی نمی درخشد و در جام عمر بجز شرنگ جانگزا فرو نمی ریزد ،

ای خداوند ! در آن وقت است که نام پر جلال تو در خاموشی دل من طنین می افکند و دست توانای تو با قدرت بی پایان خویش بار کمر شکنی را که بر پشت من جای دارد بر می دارد .

****

از کتاب : " نغمه های شاعرانه " نوشته ی : آلفونس دو لامارتین . ترجمه ی : شجاع الدین شفا

 _{پنج چیز است که پنج از آن حاصل نیاید
از برای این پند ها ، گوش جان بگشا}

_{سینه ی پر غرور را یارای شکفتن محبت نیست
بی ادبان را جز پستی ثمری ناید
و تنگ نظران ره به بزرگی نابرند
حسود را توان درک حقیقت نیست
و آنکه دروغ گوید ، وفا و اعتماد نبیند}

^{از : دیوان شرقی غربی . نوشته ی گوته .ترجمه ی کوروش صفوی .
این اسم براتون آشنا نیست ؟ اگر خاطرتون باشه در یکی از همایش ها میزبان آقای صفوی بودیم ، و عجب همایشی هم بود ! کاش می شد ترم بعد هم یک جلسه دیگه بتونیم از حضورشون استفاده کنیم} .

_{در شهری که من به دنیا آمدم زنی با دخترش زندگی می کرد که در خواب راه می رفتند .}

_{یک شب که خاموشی جهان را فرا گرفته بود، آن زن و دخترش که در خواب راه می رفتند در باغ ِ مه گرفته شان به هم رسیدند .}

_{مادر به سخن درآمد و گفت « تویی ، تو ، تو دشمن من ! تویی که جوانی مرا تباه کردی و زندگی ات را بر ویرانه های زندگی من ساختی ! کاش می توانستم تو را بکشم» .}

_{پس دختر به سخن درآمد و گفت « ای زن ِ منفور و خودخواه و پیر ! که راه آزادی را بر من بسته ای ! که می خواهی زندگی من پژواکی از زندگی بی رنگ خودت باشد ! ای کاش می مردی »}

_{در آن لحظه خروسی خواند و هر دو زن از خواب پریدند . مادر با مهربانی گفت « تویی ، عزیزم ؟»}

_{و دختر با مهربانی پاسخ داد « بله مادر جان»}

_*****

^{از : کتاب " دیوانه  "  نوشته ی جبران خلیل جبران .}

<sup>شهریار کوچولو گفت : سلام !
پیله ور گفت : سلام !
این بابا فروشنده ی حب های ضد تشنگی بود . خریدار هفته ای یک حب می انداخت بالا و دیگر تشنگی بی تشنگی .
شهریار کوچولو پرسید : اینها رو می فروشی که چی ؟
پیله ور گفت : باعث صرفه جویی کلی وقت است . کارشناس های خبره نشسته اند دقیقا حساب کرده اند که با خوردن این حب ها هفته ای پنجاه و سه دقیقه وقت صرفه جویی می شود .
- خوب آن وقت آن پنجاه و سه دقیقه را چه کار می کنند ؟
- هر چی دلشان خواست ... .
شهریار کوچولو تو دلش گفت : " من اگر پنجاه و سه دقیقه وقت زیادی داشته باشم خوش خوشک به طرف یک چشمه می روم .</sup>

****

^{شازده کوچولو - نوشته ی سنت اگزوپری - ترجمه از احمد شاملو}

زندگی می کنم ، چنان فاخته در ساعت

به پرندگان جنگل رشکی نمی برم

 
کوکم می کنند ، و کو کو می کنم 

تنها می توانم چنین سرنوشتی را

 
در حق دشمن خود آرزو کنم !

" آنا آخماتوا "

^{این شنیدستم که عیسی مرده ای را زنده کرد}

^{مرده ای را زنده کرد و نام خود پاینده کرد}

^{نیم گیتی شد مسخر از طریق دین او}

^{شد جهان آیینه دار چهره ی آئین او}

^{وقف شد یکشنبه ها از بهر نام نیک او}

^{گشت تاریخ همه تاریخ ها ایٌام او}

^{گر حکیمی مرده ای را زنده دارد این چنین}

^{بهر او تکریم و تعظیم است بر روی زمین}

^{بهر فردوسی چه باید کرد کاو از کار خویش}

^{یعنی از نیروی طبع و موجز گفتار خویش}

^{مرده فرزندان چندین قرن ایران زنده کرد}

^{از لب آموی تا دریای عمان زنده کرد .}

^{" میرزاده عشقی 1333 "}

پنداری امشب

^{از قدیسانم من}

^{ماه را به دستم دادند}

^{و من دگر بار به آسمانش نهادم}

^{و خدا اجرم داد :}

^{یک گل سرخ یا طیفی از نور}

^{می چرخم بر فلک مینا ها !}

^{و اینک در این کشتزار خواهم راند}

^{تا دختران را از عشق های پست رهایی دهم}

^{و میان پسربچه ها اشرفی قسمت کنم}

^{می چرخم بر فلک مینا ها !}

^{از کتاب :" نه نمی خواهم ببینمش!" نوشته ی "فدریکو گارسیا لورکا"}

...خردمند با دقت زیاد به سخنان مرد جوان که دلیل ملاقاتش را توضیح می داد گوش کرد اما به او گفت که فعلا وقت ندارد " راز خوشبختی " را برایش فاش کند . پس به او پیشنهاد کرد که گردشی در قصر بکند و حدود دو ساعت دیگر به نزد او باز گردد .
مرد خردمند اضافه کرد : همچنین می خواهم از شما خواهشی بکنم .آنوقت یک قاشق کوچک به دست پسر جوان داد و دو قطره روغن در آن ریخت و گفت : در تمام مدت گردش این قاشق را در دست داشته باشید و کاری کنید که روغن آن نریزد .
مرد جوان شروع کرد به بالا و پایین رفتن از پله های قصر در حالیکه چشم از قاشق بر نمی داشت . دو ساعت بعد به نزد خردمند برگشت .
مرد خردمند از او پرسید : آیا فرش های ایرانی اتاق نهار خوری را دیدید ؟ آیا باغی را که استاد باغبان، ده سال صرف آراستن آن کرده است دیدید ؟ آیا اسناد و مدارک زیبا و ارزشمند مرا که روی پوست آهو نگاشته شده در کتابخانه ملاحظه کردید؟
مرد جوان شرمسار اعتراف کرد که هیچ چیز ندیده است . تنها فکر و ذکر او این بوده که قطرات روغنی را که خردمند به او سپرده بود حفظ کند .
-خوب پس برگرد و شگفتی های دنیای مرا بشناس . آدم نمی تواند به کسی اعتماد کند مگر اینکه خانه ای را که او در آن ساکن است بشناسد .
مرد جوان با اطمینان بیشتری این بار به گردش در کاخ پرداخت . در حالی که همچنان قاشق را به دست داشت ، با دقت و توجه کامل آثار هنری را که زینت بخش دیوار ها و سقف ها بودند می نگریست . او باغ هارا دید و کوهستان های اطراف را ، ظرافت گلها و دقتی را که در نصب آثار هنری در جای مطلوب به کار رفته بود تحسین کرد . وقتی به نزد خردمند بازگشت همه چیز را با جزئیات برای او توصیف کرد.
خردمند پرسید : پس آن دو قطره ی روغنی که به تو سپرده بودم کجاست ؟ مرد جوان قاشق را نگاه کرد و متوجه شد که آنها را ریخته است .
آنگاه مرد خردمند به او گفت : تنها نصیحتی که من به تو می کنم این است : " راز خوشبختی " اینست که همه ی شگفتی های جهان را بنگری ، بدون اینکه هرگز دو قطره روغن داخل قاشق را فراموش کنی !  ...

^{Hypocrite Preachers}

^{Do not as some ungracious pastors do ,}

^{Show me the steep & thorny way to heaven}

^{Whiles, like a puff 'd reckless libertine}

^{Himself the primrose path of dalliance treads}

^{And recks not his own rede ?}

^{hamlet . act 1 . sence 3}

^*******

^{در شمار آن کاهنان و کشیشان مباش}

^{که شیب تند و ستیغ پر خار بهشت را به من بنمایی}

^{و خود چون رندان لاابالی ،}

^{در راه پر گل و ریحان عیش بخرامی}

^{و هیچ پروای خویشت نباشد .}

 ^{هاملت . پرده اول . صحنه ی سوم}

_{گوش لحظه ای خوب گوش داد و سپس گفت « پس کوه کجاست ؟ من کوهی نمی شنوم »}

_{آنگاه دست در آمد و گفت « من بیهوده می کوشم آن کوه را لمس کنم . من کوهی نمی یابم .»}

_{بینی گفت « کوهی در کار نیست . من او را نمی بویم »}

_{آنگاه چشم به سوی دیگر چرخید و همه درباره ی وهم شگفت چشم گرم گفت و گو شدند و گفتند  :}

_{« این چشم یک جای کارش خراب است »}

  _{از : جبران خلیل جبران .}