سلام،

            سلام ای ماهتاب نو رسیده!

                          شکوه لحظه لحظه های من،

ستاره تا ستاره می سرایمت در این شب بلند...

        بیاد لحظه های سرخ و سبز

                 بیاد یادهای خنده های تو

                  شکوه گریه ها و نازها و غمزه ها،

                   ترنم نگاه پاک ماهتاب در آن شبانه های سوت و کور خاطره...

- طراوت نگاه نازنینت عاشقانه جاودانه باد ماهتاب من! -

سلام ای ترانه ام، بهانه ام، سپیده ی نیاز من!

             به کنج دنج قلب تو رهی سپید یافتم

                   در آنزمان که آسمان نبود در کنار من

             نهاده سر بروی سینه ات

                                        غزل زتار ماهتاب بافتیم و پود بکر خاطره

        نجابت تبسم ات تقدس خیالهاست

                                      کرشمه ی نگاه تو تجلی فرشتگان!

            زلال بیکران مهر تا ابد سپید تو

                                      تبلور سعادتیست به زیستن در آستان تو

       سرور شادمانه و قدح قدح شراب شب

                                          لیاقت هماره است برای ماهتاب من

سرودن از سرود سرد زیستن مباح نیست

              در اینزمان که شورش خوش پرندگان به گوش می رسد!

مرا بخوان،

          مرا بخوان که عاقبت به سر رسید شب بلند انتظار

ولیک نامکرر است حدیث اقتدای من برای خواندن نماز عشق جاودانه ات...

           می تونستم برای تمام حرف های نگفتم یه قالب مناسب از کلمات بسازم.

دلم می خواست،

          هر وقت اراده می کردم می تونستم یه غزل ناب بیارم روی کاغذ.

دلم می خواست،

          یکی بود که هم می تونست حرف های نگفتم رو بشنوه و هم غزل های نسرودم رو از بر بخونه!

                                     شاید اون روز شاعر نامداری می شدم!

******

پ ن: "شاعر! دلت به راه بیاویز و از غزل

طاقی بزن خجسته که دلخواه می رسد!"

تو آمدی ز دور ها و دور ها
                   ز سرزمین عطر ها و نور ها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
                        ز عاج ها، ز ابرها، بلورها!

مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعرها و شورها
به راه پر ستاره می کشانیم
فرا تر از ستاره می نشانی ام

...نگاه کن که من کجا رسیده ام
به کهکشان، به بیکران، به جاودان
کنون که آمدیم تا به اوج ها
مرا بشوی با شراب موج ها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات
                         مرا بخواه در شبان دیرپا!
مرا دگر رها مکن
                         مرا از این ستاره ها جدا نکن...

"فروغ فرخ زاد"

"سلمان هراتی"

 سال نو به همه ی دوستای خوبم، به ویژه دختر خانم های شرقی مبارک!

آرزوی سالی سرشار از امید و آگاهی برای همه!

یه شب مهتابی از ماه مبارک رمضان، یه سفره ی افطار، و جمع دوستانی که بعد از سه ماه دوری، دور هم جمع شدند تا سومین سال با هم بودنشون رو جشن بگیرند!

طیبه جان بابت لحظات شیرینی که بهمون هدیه کردی ممنون! خسته نباشی!

که مرگ پایان فلسفه وجودی کسانی است که بی عشق زیسته اند!

لیک، کسانی که با عشق زیسته اند

با عشق خود، و با شور خود

به مرگ خندیده اند!
            و نمی میرند،
                      تا عشق زنده است!

 جدای از قصه های شاه پریون دوران بچگی و اندیشه های رمانتیک و فانتزی دخترونه

گاهی راستی راستی با خودم فکر می کنم که کاش یه شازده خانوم کوچولو بودم!

یه شازده خانوم که هر وقت دلش می گرفت، گُلش رو برمی داشت و می رفت تو یک اخترک دور افتاده. اون وقت روزی ۴۹ بار که سهله، روزی ۱۰۰۰ بار غروب خورشید رو تماشا می کرد!

اصلا شاید دیگه هیچ وقت هم رو زمین بر نمی گشتم.

آره، اگه شازده خانوم بودم زمین رو با همه ی تعلقات خاکیش می بخشیدم به آدمها و دل می سپردم به کرامت آبی آسمون!

*******
پ ن: این روزها همش این شعر ابتهاج تو ذهنم تکرار می شه:
اینجا به خاک خفته هزار آرزوی پاک
اینجا به باد رفته هزار آتش جوان...
دیرست گالیا!
هنگام بوسه و غزل عاشقانه نیست.
هر چیز رنگ آتش و خون دارد این زمان.
عصیان زندگی است!

خیلی وقت بود که با هم مشکل داشتند.
همین چند روز پیش چشم هاشون رو بسته بودند و دهنشون رو باز کرده بودند و ایستاده بودند تو روی هم.
می گفتند ما برای هم ساخته نشدیم. می گفتند دیگه از دیدن هم بیزاریم.
دیروز حتی تا پای طلاق هم رفته بودند اما با وساطت بزرگان فامیل رضایت داده بودند که عروسی کنند و به قول معروف بروند زیر یک سقف و باز هم چند روزی همدیگر رو تحمل کنند!
امروز کارت دعوت مراسم عروسیشون رو آوردند در خونه.
روش نوشته شده بود:
خانه ی کوچک ما رویایی است
و در آن خاطره ها رنگارنگ
یاد آن لحظه که با هم باشیم
شاد از آن لحظه ی با هم بودن!

...  عجب  !!!

******
امروز شاهد برگزاری همایش ادبی "پروین" در فرهنگ سرای جوان بودیم. شعرای نام آشنایی هم به همین بهانه امروز مهمان ما قمی ها بودند. اگر زنگ خوردن های بی وقفه ی تلفن های همراه و پچ پچ های لاینقطع دخترای دبیرستانی رو فاکتور بگیریم، همایش خوب و پرباری بود.
جای همه ی پروین دوستان خالی!

 

آری هنوز هم
                      دریای آرزو

    در این دل شکسته ی من موج می زند
                                                

                                         راهی به دل بجو!

^{خدایا عهد می بندم
از این پس بی شکایت دوست خواهم داشت
بی توقع مهر می ورزم
خداوندا، بلندای دعایت را عطایم کن
تو معشوق همه عالم
                                                  از این پس، عاشقی را پیشه ام فرما
خداوندا، تو را من دوست می دارم
تو گرمای محبت را عنایت کن
                                                زمینی بنده ام اما، یقینی آسمانی را عطایم کن
خدایا قدرتم ده تا ببخشم آن که من را سخت آزرده ست
خدایا من چه می گویم؟!
                                      چنانم کن که می خواهی
                                                                             مرا آن کن که می دانی!}

^{" کیوان شاهبداغی"}

^{تا به حال هیچ فکر کردین،
چقدر خوبه که گذرا بودن، سرنوشت محتوم همه ی سال هاست؟!
بزرگی می گفت: " این لحظه های گذرا اون قدر توانایی ندارن که بخوان برای ما خوبی و بدی به ارمغان بیارن . این ما هستیم که تصمیم می گیریم که لحظه ای رو خوب رقم بزنیم یا بد."
امیدوارم امسال همه ی ما اون قدر توانایی داشته باشیم که بتونیم از هر لحظه برای خودمون ابدیتی بسازیم!}

^{ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از  من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما  اگر کامی نگیریم از بهار}

                                           ^{" سال نو  مبـــــــــــــــــــــــــــــــــــــارک "}

^{_{و من ،}} 

^{_{نه به اندازه شش ماه}}

^{_{که به اندازه هزاران هزار سال فاصله ،}}

^{_{دلتنگم !}}

^{_{به خوابم بیا ...}}

شهر را

باران شست

 
 
 کاش کدورت را هم !

^{در  نگاه  کسانی  که  پرواز  را  نمی فهمند ، هرچه  بیشتر  اوج  بگیری  کوچک تر  می شوی  !}

^{_{امروز درست یک سال از ساخت وبلاگم می گذره .}}

^{_{نمی دونم طی این یک سال چقدر در انتقال افکار و عقایدم ( وگاهی مسائل مربوط به دانشگاه ) موفق بوده ام . خوب یا بد ، همیشه سعیم بر این بوده که در انتقال حرف هام تا حد امکان از زبان نویسندگان و شاعران و کتابهای معتبر مدد بگیرم . گاهی برخی از دوستانم به این شیوه اعتراض کردند و خواستند تا بیشتر از زبان خودم بنویسم ، ولی خودم این شیوه رو مناسب تر دیدم .}}

^{_{می تونستم در مورد حادثه دراویش در قم بنویسم ، در حالی که جبران خیلی زیباتر از من اون رو به تصویر کشیده بود . می تونستم از محدودیت ها بگم ، در حالی که اشعار آخماتوا ، مشیری و نوشته های دکتر شریعتی و... خیلی عمیق تر قلم خورده بودند . از دنیا نوشتن کار ساده ای بود ، ولی قلم من کجا و نوشته های گوته ، هرمان هسه ، شکسپیر و ... کجا ؟!}}

^{_{با این شیوه، هم عقایدم رو در قالب بهترین جملات انتقال داده ام ، هم مطلب مستند شده و هم کتاب و نویسنده ای رو معرفی کرده ام . بنا بر این تقریبا تمام مطالب با تفکر قبلی انتخاب شده اند .}}

^{_{لذا همواره از مخاطبانم هم انتظار داشته ام در مطالب تعمق و تعقل کنند و بتونند مفهوم والا و غایی هر پست رو درک کنند .بنا بر این هیچ وقت تعداد نظرات برام مهم نبوده . ترجیح می دادم یک پست فقط یک نظر داشته باشه در حالی که همون یک نفر به عمق و روح کلامم پی برده باشه .}}

^{_{دیگر اینکه این شیوه چقدر مفید و درست بوده با شما !}}

^{_{این هم اولین حرف "دختران شرقی"  :}}

به نام خدای عدل !

   عاشقانه چون مرگ صدایم کن
مرا در ابهام نامت آرام کن
در گلویم شعری از نیمه شب است
در چشمانت شعری از آفتاب
آخرین برگ پاییزم
تو بیایی یا نیایی
دیر یازود خواهم رفت
می دانم با تو بودن خواب است
از خواب بیدارم نکن !

^{وای بر تو اگر نتوانی گریستن را تجربه کنی با مژگانت}

                                                                ^{آن هنگام که می بایست}

           ^{وآنگاه که تو را جز گریستن بر خاکستر انسانیت راه گریزی نیست}

              ^{آن هنگام که حتی دیگر زیر نور ماه نیز برای فریاد مجالی نیست}

                         ^{وآنگاه که چشمانت شنیده ها را برایت به تصویر میکشند}

                                                                                    ^{حکایتی دیگر نچندان دور...}

        ^{آن هنگام که سرو آدمیت دربرابر دیدگانت ریشه های حیوانی اش را}

                  ^{از لابه لای خاکستر وجود شاید آدمیان آشکار می سازد}

          ^{وآنگاه که لبخندها با شکستن شاخه گلی از جنس خود بر گونه ها می نشیند}

             ^{و کمان ابروان با دیدن گریز گلی سرخ از زیر پاهامان در هم تنیده می شود}

 ^{آن هنگام که کبوتران سپید بال نامه رسان}

                                                    ^{جایشان را به کلاغان شوم خبر رسان می دهند!}

            ^{وآنگاه که آدمیان در قفسهاشان کرکس نگاه می دارند !}

              ^{آن هنگام که کرامت به شکستن است و}

                                                                 ^{رذالت به ساختن!}

                   ^{وآنگاه که غرش نشانه ی قدرت است و}

                                                                   ^{آرامش علامت حقارت!}

               ^{آن هنگام که گذر از تاریخ بشریت به سبعیت برای دیگرانت}

                                                                       ^{بمانند گذر از کنار یاس شکسته ایست آسان!}

                    ^{و آری وای بر تو اگر آنگاه که می بایست نتوانی ..........}

^***********

^{ارسال شده  از یک دوست .}  

 که باور می کند در باغ ما داغ ِ صنوبر را

همه ما به خوبي " غم " را مي شناسيم . غصه و اندوه را تجربه كرده ايم  و حسرت را در اعماق قلبمان يافته ايم . همه این رو به خوبی میدونیم " غم " ، همراه هميشگي انسان بوده است .

 در همه اعصار و قرون / غصه ها هميشه در زندگي انسان وجود داشته اند و شگفتا كه تلخي غصه بسي جانسوز تر از خنكاي شادي است . داغي كه يه " غم " بر دل ما مي گذارد ، معمولا عميق تر از نوازشي است كه يك شادي براي ما به ارمغان مي آورد ...

منا     یادمه میگفتی دوستات  ازت خواسته بودند که وبلاگت رو از یکنواختی درش بیاری ...و هر چند وقت یکبار از خودت هم بنویسی.....